Υπάρχει μια παλιά, βαθιά ριζωμένη πεποίθηση στην κοινωνία μας ότι αν μια μητέρα δείξει υπερβολική αγάπη στο παιδί της, αν το "πνίξει" στις αγκαλιές και τη φροντίδα, τότε εκείνο θα γίνει συναισθηματικά εξαρτημένο και ανίκανο να σταθεί στα πόδια του.
Κι όμως, πρόκειται για έναν απόλυτο μύθο. Σύμφωνα με τον Φυσιοθεραπευτή, Ψυχοθεραπευτή και Τραυματοθεραπευτή Ευάγγελο Γεωργακόπουλο, οι επιστημονικές μελέτες αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο: η αυθεντική, διαθέσιμη και γενναιόδωρη αγάπη είναι το μεγαλύτερο θεμέλιο για την ψυχική αυτονομία του παιδιού.
@evaggeorgakopoulos Υπάρχει μια παλιά παρεξήγηση… #Ευάγγελος_Γεωργακόπουλος #foryourpage #foryou ♬ πρωτότυπος ήχος - Ευαγγελος Γεωργακόπουλος
Τι δείχνουν οι μακροχρόνιες μελέτες;
Σε μακροχρόνιες έρευνες που παρακολούθησαν τη ζωή παιδιών από τη βρεφική τους ηλικία μέχρι την ενηλικίωση (στα 35 τους χρόνια), τα αποτελέσματα είναι ξεκάθαρα.
Τα παιδιά που μεγάλωσαν με μητέρες (και γονείς γενικότερα) συναισθηματικά παρούσες, διαθέσιμες και με ξεκάθαρη, λειτουργική έκφραση των συναισθημάτων αγάπης τους, εξελίχθηκαν σε ενήλικες εξαιρετικά αυτόνομους, δημιουργικούς και με μια λαμπρή πορεία στη ζωή τους.
Όταν ένα παιδί παίρνει αγάπη και νιώθει ότι έχει πάνω σε ποιον να βασιστεί στα πρώτα του χρόνια, χτίζει μέσα του μια βαθιά εσωτερική ασφάλεια. Μεγαλώνοντας, αυτή η ασφάλεια μεταφράζεται στην ικανότητα να βασιστεί στον ίδιο του τον εαυτό.
Η σκιά της συναισθηματικής απουσίας
Αντίθετα, τα παιδιά που δεν είχαν την τύχη να μεγαλώσουν με συναισθηματικά παρούσες μητέρες και έναν λειτουργικό τρόπο έκφρασης της αγάπης, φτάνουν στην ενήλικη ζωή κουβαλώντας δυσκολίες.
Συχνά παλεύουν με μια αέναη προσπάθεια να αποδείξουν την αξία τους, αγωνίζονται κόντρα στον βαθύ φόβο της εγκατάλειψης και ψάχνουν διαρκώς "στηρίγματα" και σωτήρες έξω από αυτούς, επειδή δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να θεμελιωθούν εσωτερικά.
Η αγάπη θεμελιώνει, δεν φυλακίζει
Όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο Ευάγγελος Γεωργακόπουλος, η υπεραγάπη δεν κακομαθαίνει το παιδί, το θεμελιώνει.
Η αγάπη δεν λειτουργεί ως φυλακή που περιορίζει την ελευθερία, αλλά ως το ασφαλές ορμητήριο για να ανοίξει κανείς τα φτερά του.
Το παιδί που αγαπήθηκε αυθεντικά και λειτουργικά δεν ψάχνει ποτέ στη ζωή του για σωτήρες, γιατί έχει μάθει να κουβαλάει έναν ολόκληρο, ασφαλή κόσμο ήδη μέσα του.

