Από το gentle parenting στην "εκδίκηση": Γιατί το petty parenting δείχνει ότι οι γονείς χάνουμε το μέτρο

Τα τελευταία χρόνια ακούμε διαρκώς για την υπερπροστατευτική γονεϊκότητα, το "gentle parenting" και την ανάγκη να συναισθανόμαστε κάθε μικρή έξαρση του παιδιού. Όμως, στην προσπάθεια πολλών γονιών να ξεφύγουν από τα όρια της υπερβολικής ανοχής ή της διαρκούς διαπραγμάτευσης, ξεπήδησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια νέα, αμφιλεγόμενη τάση: το λεγόμενο "petty parenting".

Η ιδέα πίσω από αυτό το τρεντ θέλει τους γονείς να πληρώνουν τα παιδιά με το ίδιο νόμισμα. Αν ένα παιδί κάνει μια σκανταλιά ή χαλάσει τη διάθεση των γονιών του, ο γονιός απαντά με μια μικρή, εσκεμμένη "εκδίκηση" – όπως το να του καταστρέψει ένα παιχνίδι, να πατήσει πρώτος το κουμπί στο ασανσέρ για να το εκνευρίσει ή να του υποσχεθεί μια βόλτα και να μην το πάει επίτηδες.

Όταν ο γονιός συμπεριφέρεται σαν πεντάχρονο

Ενώ ορισμένοι γονείς αντιμετωπίζουν το petty parenting ως έναν ξεκαρδιστικό τρόπο να δώσουν ένα μάθημα συνεπειών στο παιδί τους, κάποιοι άλλοι το βλέπουν ως μια παθητικά επιθετική εκδίκηση που αγγίζει το άλλο άκρο του gentle parenting.

Η τακτική του "σου το κρατάω μανιάτικο" φανερώνει μια βαθιά παιδιακίστικη προσέγγιση και ανωριμότητα εκ μέρους του ενήλικα. Όταν πέφτεις στο συναισθηματικό επίπεδο ενός παιδιού για να το "τιμωρήσεις", χάνεις τον ρόλο του σταθερού οδηγού που έχει ανάγκη η οικογένεια.

Κλονισμός της εμπιστοσύνης: Όταν ο γονιός ψεύδεται ή εκδικείται εσκεμμένα, το παιδί μαθαίνει ότι ο άνθρωπος που οφείλει να το προστατεύει μπορεί να γίνει απρόβλεπτος και εκδικητικός.

Μοντελοποίηση κακής συμπεριφοράς: Διδάσκουμε στο παιδί ότι όταν κάποιος μας εκνευρίζει, η σωστή αντίδραση είναι η αντεκδίκηση και όχι η επικοινωνία ή τα όρια.

Έλλειψη συναισθηματικής αυτορρύθμισης: Αντί ο ενήλικας να διαχειριστεί τον δικό του εκνευρισμό, μεταφέρει το βάρος της συναισθηματικής φόρτισης στο ίδιο το παιδί.

Σταθερά όρια, όχι εκδίκηση

Δεν χρειάζεται να ταλαντευόμαστε ανάμεσα στην απόλυτη ανεξέλεγκτη ελευθερία και στην κακεντρέχεια. Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που γίνονται "κολλητοί" τους, ούτε γονείς που συμπεριφέρονται σαν ανταγωνιστές τους.

Οι ειδικοί συνιστούν φυσικές συνέπειες και σταθερά, ήρεμα όρια. Αν ένα παιδί σπάσει κάτι, η συνέπεια είναι να βοηθήσει στο καθάρισμα ή να στερηθεί προσωρινά τη χρήση του, όχι να του σπάσουμε εμείς κάτι δικό του.

Η αληθινή ωριμότητα ενός γονιού φαίνεται στην ικανότητά του να παραμένει ο "ενήλικας", προσφέροντας ασφάλεια ακόμα και τις στιγμές που τα πράγματα δυσκολεύουν.

Διαβάστε Επίσης

6 απαντήσεις ώριμων και ανώριμων γονέων προς τα παιδιά

Διαβάστε Επίσης

Ανώριμοι γονείς αναθρέφουν ανώριμα παιδιά: Γιατί η σφιχτοδεμένη ελληνική οικογένεια οδηγεί σε τόση ανωριμότητα;