Θυμάσαι την πρώτη παρέλαση του παιδιού σου; O σύντροφός μου ακόμα μου λέει πόσο φώναζα εκείνη την ημέρα, κουνούσα με ενθουσιασμό το σημαιάκι μου λες και δεν είχα πάει ποτέ ξανά σε μαθητική παρέλαση της γειτονιάς. Το ζούσα για πρώτη φορά ως μαμά, τι εννοείς; Εννοείται πως ο ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος.
Έσπρωχνα την μπροστινή μου για να δω, έσπρωχνα την διπλανή μου για να βγάλω φωτογραφία, φώναζα και χειροκροτούσα λες και περνούσε από μπροστά μου ένας αληθινός ήρωας της επανάστασης. "Μαμά έκανες σαν τρελή" μου λέει ακόμα κι ο ίδιος ο γιος μου, όταν θυμάται το συγκεκριμένο περιστατικό. Αλλά δεν με νοιάζει. Ήταν τόσο μικρός, ντυμένος με μια βαριά παραδοσιακή φορεσιά και περπατούσε στο τέλος της σειράς με καμάρι, κουρασμένος μα παράλληλα και τόσο περήφανος. Και πιο περήφανη εγώ που για πρώτη φορά έβλεπα το μικρό μου να κάνει βήματα εμπρός, χωρίς εμένα στο πλευρό του.
Θυμάμαι πως η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, μισογεμάτη υπερηφάνεια και μισογεμάτη αγωνία. Σε ίδιο ακριβώς ποσοστό. Το βλέμμα του, λίγο ντροπαλό, λίγο περήφανο, μου φαινόταν πιο μεγάλος από ποτέ. Κάθε βήμα που έκανε στον δρόμο, δίπλα στη σειρά των συμμαθητών του, ήταν μια μικρή νίκη και για εκείνο και για μένα.
Το χαμόγελό του όταν μας αντίκρισε, αφού μας αναζήτησε πρώτα με λίγη ανησυχία μέσα στο πλήθος, ήταν σαν ήλιος που φώτισε ολόκληρη την ημέρα. Κι ενώ περνούσε η ώρα, ένιωθα την καρδιά μου να γεμίζει με μια ζεστασιά που δεν περιγράφεται με λόγια, υπερηφάνεια, αγάπη, και μια βαθιά ευγνωμοσύνη που τον έβλεπα να μεγαλώνει και να χαράζει τα πρώτα του βήματα στη ζωή.
Η πρώτη φορά που κάνει το παιδί σου παρέλαση σου φέρνει ένα περίεργο κύμα συγκίνησης και περηφάνειας λες και πολέμησε το ίδιο για την πατρίδα. Είναι η σύνδεση που κάνεις με την ημέρα, με τους αγώνες που δόθηκαν, την υπερηφάνεια και την γενναιότητα, σε συνδυασμό με την ωριμότητα του παιδιού σου να αντιμετωπίζει μια τέτοια μέρα με το βάρος και τη σημασία που της αναλογεί.
Η μέρα της πρώτης παρέλασης δεν ήταν μόνο μια εθνική επέτειος. Ήταν η γιορτή της δικής του χαράς για τη συμμετοχή, που πήρε μέρος σε κάτι σπουδαίο, η πρώτη στιγμή που ένιωσα τόσο έντονα πόσο πολύ έχει μεγαλώσει και πόσο υπέροχο είναι να είσαι γονιός μαζί με όλα όσα αυτό περιλαμβάνει. Κι ακόμα και τώρα, κάθε φορά που θυμάμαι εκείνο το βλέμμα και το χαμόγελό του, η καρδιά μου γεμίζει ξανά από περηφάνεια και συγκίνηση.
Και αφού η παρέλαση τελείωσε, εγώ κράτησα μέσα μου εκείνη τη στιγμή σαν θησαυρό. Η πρώτη φορά στην μεγάλη παρέλαση, μια μεγάλη στιγμή υπερηφάνειας και συγκίνησης που θα μείνει ανεξίτηλη μέσα μου για πάντα.
Διαβάστε Επίσης
